Kochbunker

Kochbunker to wzmocnione stanowisko ogniowe MG (miotacza lub granatnika). Na terenie Myszkowic zlokalizowanych jest/było prawie 30 obiektów typu Kochbunker z 1944 roku.
To ostatnia grupa w rozwoju niemieckiej polowej fortyfikacji wojennej. W stosunku do zasadniczego Ringstand na MG o 40 cm grubości konstrukcji, była to wersja znacznie lżejsza i oszczędnościowa. Stanowiska tego typu wzniesiono w końcu 1944 r. w Prusach Wschodnich i na Linii Zygfryda.
Podstawę do budowy Kochbunker stanowiły kręgi ok. 1,7 m wysokości i średnicy wewnętrznej 1,20 m (moduł) oraz grubości ścian od 10 do 20 cm. Zbrojone prętami kręgi, zaopatrzone w otwór wejściowy 70 cm x 80 cm, przywożono gotowe z wytwórni prefabrykatów. Najprawdopodobniej już na miejscu budowy domontowywano do nich górną część, zawierającą znormalizowany otwór o średnicy 80 cm, niezbędny do zastosowania MG wzór 34 lub 42, tak charakterystyczny dla stanowisk tego typu. Do pomieszczenia bojowego przylegał sklepiony korytarzyk dla 3-osobowej załogi i skrzynek z amunicją (patrz ryc. 18-2). Krąg i korytarzyk wykonane osobno, po przywiezieniu zespalano na miejscu. Nie ma większego znaczenia grubość ścianki (10 czy 20 cm) tak małego obiektu, gdyż miały one zabezpieczyć załogę MG jedynie przed ogniem broni maszynowej i podmuchami pocisków; nie chroniły zaś przed bezpośrednim trafieniem nawet lekkiego pocisku artyleryjskiego.
Zasadniczą zaletą tych stanowisk była duża szybkość montażu, zaś przed trafieniem chroniła skutecznie minimalna ich wielkość, świetne ukrycie w ziemi i wejście z dołu lub okopu, zawsze poniżej linii ognia przeciwnika. Zadziwiająca jest i w tej grupie – najlżejszych stanowisk prefabrykowanych – różnorodność rozwiązań. Występują często w wersjach bardziej rozbudowanych w stosunku do podstawowej (patrz ryc. 18-1 – stanowisko na MG ze schronem) lub prostszych. Najprostszą odmianą był sam krąg z otworem w stropie o średnicy 80 cm i wejściem z boku bez korytarzyka (ryc. 18-3). Były też pojedyncze kręgi z otworem wejściowym, przykryte od góry 30 cm czapą betonową; pełniły one rolę „studni” — schronu dla amunicji i jednego żołnierza z pancerfaustem (ryc. 18-4). Właśnie ci żołnierze, poza obsługą kaemów mieli największe znaczenie dla skutecznej obrony każdej pozycji polowej.

źródło: Janusza Miniewicza – Obiekty żelbetowe Niemieckiej fortyfikacji polowej.